Herfst

Als september met oktober keert, schuifelen bruin geschilderde bladeren over grauwe stoepen. Ze slenteren rond als lusteloze mensen alsof ze elk nog een plaats moeten vinden. De wind streelt met zachte vingers en waait ze hier en daar op, als herinneringen die ons zo nu en dan voor de geest springen. Zo vergaat het de bomen en alles wat leeft en groeit en zelfs wat mensenhanden bouwen. Aan alles komt een eind, vroeg of laat, in geelbruin verkleurde herinneringen. 

Toen ik klein was en naar school stapte, zag ik Angele van Juikes iedere morgen en middag voor haar raam zitten. Ze keek naar buiten en knikte naar ieder die passeerde. Zij is al lang niet meer, net zoals haar huis dat meer dan drie eeuwen de tand des tijds had doorstaan. Aan alles komt een eind, alles kent zijn eigen herfst en als de winter valt, dan is alles bedekt met het tapijt van vergetelheid. De mensen van toen, ze warrelen nog op in mijn herinnering, zo nu en dan, als een kleur of een geur ze weer tot leven wekt. Ik zie ze nog, uw familie. Yvonne en Marcel en Julia en uw broer Roger. Soms hoor ik hun stem nog of word ik hun eigen karakter ergens gewaar in iemand anders. 

Zo verging het ook u, Yvan. Je bleef zo lang in de kleur van de zomer, zoals we je altijd hebben gekend. Een zachte zomer, met geen te grille onweders, geen heetgebakerde zomerdagen. Je was zoals een gewone dag waarop mensen tegen elkander zeiden: Het is echt aangenaam vandaag. Yvan bracht alles weer in evenwicht, als de weegschaal door een felle storm of te harde regen weer even uit balans was. 

Over Yvan vertellen we geen grootse verhalen, het was een gewoon zacht gevoelig mens, zoals er jammer genoeg veel te weinig zijn in deze wereld tegenwoordig. Als ik hem tegenkwam op café, stak hij voorzichtig zijn hand even op en bood hij iets te drinken aan. Daarna praatten we over het dorp en de boerderij, waar hij mijn grootvader Sissen en mijn grootmoeder Maria nog had gekend. Over de politiek waar hij toch zo zijn bedenkingen had, zelfs over de kleur waar hij altijd had achter gestaan. 

Toen september met oktober keerde, schoof het laatste vlokje vruchtbaar leven uit Yvan. Hij dwarrelde neer van zijn eigen stam. Zijn blaadjes schuifelen nu in de herinneringen van eenieder die hem heeft gekend. Ik weet niet wat er komt, Yvan, zo daarna. Dat weet ik niet. Misschien weet gij het nu. 

Het is een kwestie van geloven dat alles ooit goed komt. 

Verdriet

Geruisloos
Valt de nacht en
Nu en dan wat sneeuw
In wintertijd
Schoorvoetend gaat het
Zijn eigen stille pad
Op weg maar altijd wel dichtbij

Telt niet op of af
Kent geen machten
of vermenigvuldiging
Maar delen kan het wel

Onmerkbaar stil
als het naderen
van seizoenen
Verminderen
één voor één de bladeren
Aan de bomen
Alsof september met oktober keert

Dan deel ik
Gele foto's
Met verwante handen
Verhaal nog eens over toen
Weet je nog?

Dan boetseren we
Met vaste hand tot
Glimlach de rimpels
De kloven
Uit de klei