Nulla è perduto

Johan zat naast me aan de toog van de Korenbloem. Hij kwam van een of ander feest van de Gilde even de Korenbloem ingeschoten om een boek af te halen. Geen plaats is beter om boeken te laten afhalen dan de toog van een café. Hij had duidelijk al een glas op, die dag, maar wie niet als het feest van de Gilde is.

We hebben nog wat gepraat daar tussen pot en pint, zo zeggen ze dat, over van alles en nog wat en ook nog over Italië. Want Italië, dat was naast Hakendover, zo had ik toch het gevoel, zijn tweede thuis. In zijn hart dan toch. Toen Joosfien, Liesbeth en ik na dat eerste covidjaar in juli door het noorden van Italië trokken, en we naar goede moderne gewoonte dagelijks wat mooie prentjes op Facebook postten, dan was Johan steevast de eerste om die foto’s te liken en hier en daar zelfs wat suggesties te doen.

Johan en ikzelf, we waren ieder op onze manier met het dorp bezig. Hij met de processie, die hij orchestreerde als een ware filmregisseur. Hij deed me soms denken aan een regisseur van een Italiaanse western. Donker haar en diepe donkere ogen zoals een Italiaanse jongeman. Ik snap waar An ooit op is gevallen. Hij digireerde paarden en mensen volgens een goed gestroomlijnd scenario. Ieder jaar trok zijn inzet en werk weer volle zalen in de Hakendoverse gelegenheidscafés en een afgeladen volle Tiense berg. Daar stroomden honderden en duizenden bedevaarders en dagjestoeristen toe zoals achtergrondpubliek in een Italiaanse spektakelfilm uit de jaren 50. Elk jaar verrees die processie, met zijn handen weer in volle glorie geboetseerd, zoals de Zaligmaker op Pasen ieder jaar weer uit zijn graf opstond.

We waren niet altijd even goede maatjes, dat mag gezegd. Maar de leeftijd en de wijsheid die dankzij grijzere haren ieder van ons te beurt valt, vijlde de scherpe kanten en hoeken er wel van af. Uiteindelijk willen we allemaal wel hetzelfde zeker, hoe sterk een gedacht ook verschilt.

Sommige mensen slaan diepere gaten in een dorp, als ze wegvallen. Zoals een kleine hamer een muur minder geweld aandoet dan een voorhamer. In deze donkere oktobertijd, vlaak voor het feest van Allerheiligen en Allerzielen, valt deze diepe put ons te beurt. Een grote en diepe put die we met geen pot chrysanten kunnen verzachten.

Laatst zag ik nog de film "La Vita è Bella" waar de familie, elkaar ondersteunend en in het zwart gekleed, naar het kerkhof trekt. Daar nemen ze met moe doorweende ogen afscheid van Guido, die eigenlijk in het echt Roberto Benigni heet. Roberto nam naast de rol van het hoofdpersonage ook het regiewerk van de film voor zijn rekening. Onze pater familias die jaren lang het belangrijkste gebeuren van die onooglijke dorp heeft gestuurd, liet een mooi leven achter zich.

Johan, la tua vita è stata bella. La vita era bella. La vita è bella. Nulla è perduto. Niets gaat verloren. Iedere Pasen zal jouw werk weer verrijzen. Elk jaar, keer op keer opnieuw. Dat beloven we. Zoals goede films voor altijd goed blijven. Zo lang er kijkers zijn die het verhaal weten te smaken. Een goed verhaal over goede levens.

Kris Merckx - Budapest, 26 oktober 2023