Het was 8 september 1645, diep in de avond. Vijf jongemannen uit Ezemaal trokken lallend door de straten van Hakendover. Onder hen liep de zoon van Hendrick Seron den Auden, met een geladen geweer in de hand. De anderen zwaaiden met stokken. Ze kwamen recht van de herberg, waar het bier hun roekeloosheid had gevoed.

Hun pad voerde naar de hoeve van Reynier Maes. Rond middernacht stonden ze er, luidruchtig en uitgelaten. Eén van hen klauterde langs het venster waar de dienstmeiden lagen te slapen, greep hun deken en lakens, en wierp die in de kalkpoel. Het gelach van de dronken kerels sneed door de nacht. De volgende ochtend zou men enkel het deken terugvinden – de lakens waren spoorloos verdwenen.

Het lawaai zwol aan. De knechten van Maes verlieten de stallen om te zien wat er gaande was. Ook de huisvrouw kwam naar buiten, vastbesloten de ruzie te sussen. Plots klonk er een doffe knal. Het geweer van Serons zoon vuurde vlak langs haar af. Geschrokken vluchtte ze het huis weer in.

De jongens keerden zich nu tegen de knechten. Met grote kasseistenen bestookten ze de mesthof. De stenen sloegen tegen de muren en dwongen de mannen om zich terug te trekken in de stallen. Maar de razernij van de vijf kende geen grens. Ze stapten dichterbij, vloekend en tierend, en wierpen zware stenen naar de woning zelf. Het glas van de slaapkamer van Reynier Maes brak met geweld; raam en ijzeren staven werden uit hun sponningen gerukt en belandden midden in de kamer.

Toen verscheen Elisabeth Vander Meulen, de dienstmaagd. Ze opende het venster en riep dat ze moesten ophouden en elders hun ruzie zoeken. Nog voor haar woorden waren weggeëbd, ging er opnieuw een schot af. Het geweer, geladen met hagel, spuwde zijn lading recht naar het venster. Elisabeth werd in haar hoofd getroffen. Bebloed gilde ze het uit: “Ick ben geraeckt!”Strompelend zocht ze steun bij de huisvrouw, die haar zo goed ze kon verbond en het bloeden trachtte te stelpen.

Bij het eerste licht van de ochtend reed een bode hals over kop naar Tienen om een chirurgijn te halen. Meester Geeraert Nijskens kwam, onderzocht de wond en trok twee hagelkorrels uit haar hoofd. Er bleven er echter meer achter, diep in het vlees.

Het verslag was duidelijk: nachtelijk geweld, vensters ingeslagen, stenen gegooid, een geweerschot dat een jonge vrouw verwondde. Zulke daden waren strafbaar en konden niet ongestraft blijven. De meier, Anthoen Vanden Berghe, trad op. De vijf jongemannen werden gevangen gezet en veroordeeld om de kosten van hun wandaden te dragen – een voorbeeld voor iedereen die in de toekomst dergelijke moedwil zou durven bedrijven.

Dankzij het werk van Paul Kempeneers:  https://kempeneers.org/2023/07/25/sprokkel-435-heibel-in-hakendover-8-september-1645/